Het einde nadert
20 May 2013 


Nee, dit is geen leuze
van iemand die met verwilderde haren een groot kartonnen bord in Amsterdam staat en al schreeuwend de mensen 'waarschuwend' voor het 'zeer snel naderend einde van de wereld', het is mijn constatering na het zien van het aftellen van de dagen boven mijn lijst op 
. "0 days left". Het einde nadert echt: 1000 dagen begon ik aan deze lijst en morgen is hij ten einde. Het geeft iets mistroostigs, maar als ik wat meer naar rechts kijk, voel ik trots groeien. "100% complete". De laatste 24 zou ik bijna willen aftellen om dan vol trots van de daken te schreeuwen dat in de 101 opdrachten heb voltooid binnen de deadline van 1001 dagen. Echt vreemd zoiets af te sluiten. MAAR voor ik iets ga afsluiten, eerst de laatste opdrachten hier met jullie delen.                                                                                                                                 91, op zondag 12 april: Een heuse reddingsactie! Nouja, dat valt eigenlijk wel mee xD Oorspronkelijk moest ik een oud mannetje / vrouwtje helpen oversteken. Tweemaal heb ik een oud vrouwtje zien oversteken en dacht ik aan deze opdracht en twee keer dacht ik: naaah komt wel. Die zondag reed ik na een vochtig kamp in de Ardenne terug naar de scouting boerderij en zag daar een mama eend met een stuk of zeven donsbolletjes achter haar aan. In de eerste instantie reed ik hen voorbij. Erna dacht ik: volgende week zijn de dagen voorbij en hoeveel kansen krijg ik nog? Ik keerde om en hielp het gezinnetje over steken. Even kreeg ik een hardverzakking toen het laatste donsbolletje afdwaalde en niet de stoeprand opsprong, zoals de rest had gedaan. Nee, deze puberale donsbol dacht het leuk te vinden om naar de put te lopen. Ik paniekeren en schreeuwen dat het eendje terug moest naar de stoeprand (zie je het al voor je? Een 17 jarige blondine die naar een eendje schreeuwt achter de rest aan te gaan?). Gelukkig wou het alleen maar een roze bloesemblaadje pakken en, met het roze ding in het bekje, liep het erna tevreden terug en sprong de stoeprand op. Niet veel later verdween het tussen de lange grassprieten, achter zijn mama en broertjes en zusjes aan... Opdracht, niet helemaal oorspronkelijk, toch voltooid!                                       92, op zaterdag 18 april: Laat je opmaken in een parfumerie. Dat is nog knaplastig op een zaterdag... Drie keer kreeg ik te horen: we zijn nu met te weinig, kom anders van de week terug. Tja, dat kan dus niet als het dinsdag al afloopt. Eéntje zei dat ik rond een uur of 1 terug kon komen. Nee, kon toch niet, sorry, drukker dan verwacht. Toen doorgelopen naar de derde en na wat smeken, kon het toch! Pour Vous is de parfumerie die dit kosteloos heeft gedaan, ook al rekenen ze er normaal wel kosten voor. De vrouw die die dag Dior iedereen probeerde aan te smeren heeft me ondergedompeld in reclamepraatjes. Ondanks heeft ze toch een goed werk geleverd met BB cream, een poeder om dat natuurlijker te laten zien, blush, 'Diors toverstokje', twee tinten oogschaduw, mascara en lipgloss. Op verzoek heeft ze het heel rustig gehouden, qua kleuren, maar het zag er wel goed uit, ondanks dat het heel anders was dan mijn mascara en eyeliner stijl. Weer een opdracht gedaan en super bedankt Pour Vous, aan het kerkplein!!                                                                                                                                                                  93, op zaterdag 18 april en op maandag 20 april: Op zaterdag heb ik schattige houten hartjes met strikjes gekocht aan ringen om ze ergens aan op te hangen. In dit geval waren ze voor mijn kamer bedoelt, maar kan in de toekomst ook makkelijk ergens anders voor gebruikt worden. Maar goed, mijn kamer. Hoewel ik deze opdracht eigenlijk al samen met andere opdrachten, zoals die met het in september al in kerstsfeer brengen van je kamer, heb ik deze hartjes expres voor deze opdracht gekocht. Ik moest immers kleine dingetjes kopen op mijn kamer op te fleuren. Het zijn de kleine dingetjes die het afmaken. Ik vind mijn kamer al super gezellig en warm door de rode en oranje muren. Je ziet ze pas als je erop let, maar het zijn gewoon die kleine dingen die mijn kamer nu éxtra gezellig maken.                                                                                                                                                     94, vandaag op maandag 20 april: Ik moet wat bekennen... Ik heb een relatie met Herman! Het sluimerde al een tijdje, maar sinds vandaag is het officieel, en daarmee is een opdracht voltooid: Begin een Herman / Vriendschapsbrood. Al een tijdje wilde ik dit doorgeef brood beginnen, eentje die iedereen minstens één keer gekregen zou moeten hebben. Ik vrees wel dat na 10 dagen onze relatie kapot loopt... Maar we zullen zien! Ondertussen heb ik de tijd om na te denken aan wie ik dit brood ga geven, wie ik gelukkig ga maken met dit teken van vriendschap, liefde en trouw. Het was wel bizar dat het van een beetje gist, meel, water en suiker na een halve dag de halve kom besloeg (zo'n kom waar je maaltijdsalade voor 4 mensen in kwijt kan). We zullen zien wat het de komende tien dagen brengt en hoe het uiteindelijk wordt ontvangen en hoe het smaakt!                                                         95, vandaag op maandag 20 april: Een ode aan mijn geringe spontaniteit: Open het telefoonboek en draai net zo lang random nummers totdat minimaal vijf mensen hebben opgenomen en je te woord hebben gestaan. Twee mensen uit Nieuwegein werden mijn slachtoffer, en drie uit Bilthoven. Vier van de vijf gesprekken verliepen precies zo: 'Hallo met ....' 'Hoi, met Hanneke!' '.... Ik moet even denken hoor....' Stilte. 'Maar het kan heel goed dat u me niet kent hoort!' 'Dat dacht ik al!' 'En ik ken u ook niet!' Stilte. 'Ik vroeg me af hoe het met u ging'. 'Maar ik ken u helemaal niet!' 'Ja, maar ik dacht: kom, wat meer spontaniteit!' 'Nou, hm, het gaat goed, maar verder heb ik geen belangstelling'. Einde gesprek. Sorry? Belangstelling? Het was geen enquête of van die vervelende telefoontjes of je nog aan het een of ander wilt doneren hoor! Een teken dat al die bedrijven met hun telefoonketens het verschrikkelijk verpest hebben. MAAR: er is nog hoop. De derde man die ik aan de telefoon kreeg, deed er niet moeilijk dat hij niet wist wie ik was, antwoordde oprecht en vertelde dat hij stapje bij stapje herstelde van een zware operatie. Je merkte dat hij het fijn vond met iemand te kunnen praten en - ondanks dat er toch ongemakkelijke stilletjes vielen - bedankte hij me oprecht voor mijn telefoontje en zei zelfs dat ik vaker moest bellen. Mijn opdracht is door deze ene man dubbel en dwars geslaagd en zeker een van de leukste! Bedankt onbekende uit Bilthoven, bedankt voor je spontaniteit en gesprek!                                                                                                               96, vandaag op maandag 20 april: Al in de eerste klas heb ik een soort van tekenstijl van letters ontwikkeld die niet direct zeggen wat er staat, maar men laat 'zoeken' naar de letters. Om te vieren dat ik deze dagen heb uitgezeten en het einde zie, heb ik deze tekenstijl nieuw leven ingeblazen met deze opdracht: Ontwerp een graffititag. Zonder echt te willen vertellen hoe en wat, heb ik de letters 'Survivor' ontworpen, waarvan alleen een soort schaduwzijde zichtbaar is, onderstreept met gele marker en omwikkeld met een groen lint. Ik merk dat ik deze stijl een tijd heb laten verfstoffen, maar toch ben ik trots op dit ontwerp.                                                                                      97, vandaag op maandag 20 april: Opscheppen is niet mijn ding (Ja eten, maar dat zie je ook), maar niet sociaal, over iets opscheppen. Toch kreeg ik de opdracht op een tekening te maken en daarover bij vijf mensen op te scheppen. Toch best wel achter je oren krabben: hoe schep je op? Tenslotte maar gewoon besloten de tekening van de vorige opdracht naar vijf mensen opgestuurd via Whatsapp met de tekst erbij 'Zie mijn prachtige tekening!'. Voor iemand die er normaal gesproken niet van bewust is dat ze opschept (ik hoop dat mensen nu gaan zeggen 'maar je schept ook helemaal niet op!') is het dan best moeilijk om 'prachtig' niet sarcastisch te maken door een accent op de 'a' te zetten, of een smily achter je bericht te zetten. Tot nu toe drie reacties: 'Ja klopt!' 'Waarom is ie op zijn kop?' en 'Wat staat er?' xD Men moet dus echt zoeken naar de letters... oeps?                                                       98, vandaag op maandag 20 april: Een echte opdracht uit het verleden, uit de kindertijd van iedereen: Leer de kabouterdans. Omdat iedereen de danspassjes 'draai een keer in het rond, stamp met de voeten op de grond, zwaai je armen in de lucht, ga nu zitten met een zucht en stamp nu rond als een gans, zo gaat de kabouter dans!' kent, gaf ik mezelf ook de opdracht om de danspassen ertussen door. Ga maar eens kijken naar deze, www.youtube.com/watch?v=o3YWv4pWqk4 , link, dan zal je zien wat ik bedoel! Ik heb het in ieder geval gedaan en ben er trots op, het kind in mij is weer blij en voelt zich uniek dat zij een van de weinige is die dát stukje van de kabouterdans ook kan! Het einde komt in zicht.                                                                                                                                                                                                                                                                  99, vandaag op maandag 20 april: Stuur alle foto's van je opdracht op naar de andere die deze opdrachten hebben gedaan. Met de techniek van vandaag, is het een peulenschil foto's op de computer te zetten, in een map op skydrive te zetten en het rond te sturen. Het leukste van deze opdracht was dat je weer even alle opdrachten voorbij ziet komen en je weer te herinneren: Oja! Die opdracht ook nog! Het is zo leuk om deze opdracht te voltooien, omdat dat echt een van de laatste is, terwijl je de laatste uren weg ziet tikken en je de ene na de andere opdracht kan aftekenen. Voldoening is het enige woord dat dit kan omschrijven, ook nu deze post langzaam op zijn einde komt en daarmee ook deze blog... Nog een paar opdrachten en dan is het voorbij!                                                                                                                                                                                                                        100 van 24 augustus 2010 tot 20 / 21 april 2013: Doe iets (bijv. op het internet (blog, forum) of een boek) dat succesvol is. Ra, ra, wat zal het zijn? JULLIE! Ondanks dat jullie niet allemaal constant lezen of reageren, wat ook voor een enorm groot deel aan mezelf ligt, denk ik toch wel dat deze blog succesvol is, ook al is het alleen al omdat ik alle opdrachten hier heb vermeld of omdat één iemand misschien alles heeft gelezen? Ik heb in ieder geval nagevraagd en het wordt goed gekeurd: Nu de laatste 24 uur zijn ingegaan en dat het einde in zicht komt, kan ik nu deze opdracht aftekenen. Eerder had ik het niet willen vermelden om deze opdracht niet te verpesten (en om jullie geen gevoel van gebruikt te zijn te geven), zeg ik het nu. Eigenlijk zoals alle andere opdrachten, meldt ik pas op het laatst dat ik die opdracht had en succesvol afgerond. Na net niet 3 jaar, is dus ook deze ten einde. Vreemd om zo'n langlopende opdracht nu toch echt af te sluiten... BEDANKT!                                                                                                                                                                                                                                                 101 van 24 augustus 2010 tot 20 / 21 april 2013: Bewaar van elk doel een aandenker. Nu alle opdrachten zijn afgerond zal deze zeer abstracte opdracht ook afgevinkt kunnen worden. Nu alle opdrachten ofwel echt een voorwerp, vastgelegd zijn in mijn plakboek of een foto hebben, klopt deze opdracht ook weer als een deur. Deze blog is het laatste aandenker aan tegelijk zijn eigen opdracht, als aan alle opdrachten. Ik hoop dat alle aandenkers eraan zullen meehelpen om nooit een grappig detail van deze afgelopen 1001 dagen te vergeten en over tig jaar het erbij te kunnen pakken en kunnen zeggen tegen mijn omgeving van dan: Kijk, dit heb ik gedaan toen ik op de middelbare zat...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Want dat was het doel: iets memorabels maken van mijn middelbare schooltijd. Voor mij is dit dubbel en dwars geslaagd. Als ik mijn eerste post terug lees en dan deze overlees, zie ik hoeveel je kan veranderen, alleen al qua schrijven en omschrijven, in 1001 dagen. Ik heb geen moment spijt gehad en trots vult me dat ik deze lijst heb afgerond. Dat betekent veel en onbewust heeft dat ook veel betekenis voor mijn omgeving... Twaalf pagina's aan post, lang niet allemaal even regelmatig of consequent, maar ik heb het gedaan: 101 opdrachten in 1001 dagen! Iedereen bedankt die het slachtoffer van sommige van mijn opdrachten zijn geweest, stiekem hoop ik nog op antwoord op een van mijn flessenposten en dit is tenslotte ook de plek om vijftal speciale mensen te bedanken (in willekeurige volgorde!): Kiki, Laura, Anna, Ilse en Annefleur: Bedankt voor deze afgelopen 1001 dagen! Natuurlijk ook Dayzero bedankt voor het idee en het initiatief en de site waar het enorm makkelijk is om inspiratie op te doen voor je toekomstige lijst, bij te houden wat de rest van de wereld zoal bereikt en bij te houden hoe lang je race tegen de klok nog mag duren!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Ik lees de titel van mijn post van ruim twee uur geleden terug en besef dat het einde dan ook echt is genaderd. Het voelt raar om na zo'n lange periode deze blog af te sluiten en het voelt toch raar om dit bericht zomaar af te sluiten... Een sluitend einde zal het echter nog niet zijn, omdat we nog een reünie zullen doen in de zomervakantie om alle foto's en verhalen met elkaar live te delen. Misschien volgt daar nog een post uit. Tot die tijd, zal ik voor de laatste keer afsluiten met mijn welbekende groet. Een passender slot weet ik niet en het dit voelt ook niet helemaal goed, het voelt te abrupt, maar meer kan ik er niet van maken. Nogmaals iedereen bedankt en wellicht tot ziens!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           Xx my





Admin · 31 views · Leave a comment
Categories: First category
Nummertje 90!
01 May 2013 
Wauw, ze schrijft nu al een nieuwe post! Ik hoor het je al denken... maar jaja, het is toch echt zo! En met heugelijk nieuws: De teller staat alweer op 90 voltooide opdrachten. Gisteravond de opdracht om een zelfportret te maken afgerond en vandaag heb ik gewoon voor de leuk een 5de bos bloemen voor mn moeder gekocht. Er mocht geen specifieke reden achterzitten en weer was dat niet t geval. Okay, misschien de reden om een opdracht te voltooien, maar in ieder geval niet omdat het moederdag is, of iets dergelijks. Ik heb overigens wel al een moederdagcadeau gescoord! Het zelfportret laat ik maar niet zien, maar ik zal het wel omschrijven ;) In elke hoek van het doek staat een teken dat voor mij veel (heeft) betekend: Een klavertje vier (Ierland), het teken van de World Jamboree van 2011, een schijversveer (spreekt voor zich...) en een teken waar ik om de een of andere reden veel aan ben gaan hechte... Het is een zwarte cirkel met erin weer een zwarte punt. De achtergrond loopt naar binnen van rood naar wat geler/lichter rood en in het midden zijn twee zwarte lijnen die gesloten ogen suggereren en twee stipjes die neusgaten moeten voorstellen xD Krijg je al een beetje een beeld? Nee, ik ook niet... Wel zie ik voor me hoe ik alweer op de 90 opdrachten zit. Nog even en dan zit het erop!

Xx
Admin · 34 views · Leave a comment
Categories: First category
Achterstallig onderhoudt
26 Apr 2013 

Eigenlijk moet iemand een keer gaan tellen hoe vaak ik dit wel niet heb geflikt op deze blog, maar ik meen het elke keer weer: Ik schaam me dat ik het steeds zo laat verstoffen! Het is gewoon zo dat het makkelijk vergeet, dat je denk: ik doe dat straks wel, maar dat er elke keer wat tussen komt. Weet echter dat ik jullie niet vergeet! Misschien is het eerder andersom, dat ik degene bent die voor eeuwig en altijd vergeten wordt... wat een drama! Maar geen mannendrama, die komt veelal voor in de Lord of the Rings, maar dat wisten we eigenlijk al... Nu weet de rest van mijn dayzerobuddies het ook: ter voorbereiding op de eerste Hobbit film, hebben we met zijn alle de trilogie gekeken. Vervolgens zijn we op 30 december met zijn alle de Hobbit gezien. Echt een goede film! Ook meteen een goed excuus om een opdracht voltooien: lekker met zijn alle naar de film. Het was wel een rare gedachte dat ik het eind van de film pas zou zien als ik achttien - bijna 19! - ben... Anyway, echt een goede film die je moet zien, ook al is ie al lang en breed weer uit de bios, je moet en zal hem zien!
Oké, next! Opdracht 83: Verkoop iets dat je zelf hebt gemaakt voor minimaal 10 euro. Eigenlijk is voor deze opdracht geen vaste datum te maken, aangezien ik hem in verschillende delen heb gekregen. Ik heb namelijk op mijn moeders werk de arme mensen daar in huis de nagels gelakt. Niet tegen hun wil hoor! En eigenlijk deed ik het gewoon voor de leuk en om hun een plezier te doen, maar na 3 keer kreeg ik telkens wat in mijn handen gedrukt. Zonder er echt dieper op in te gaan - en te willen gaan -, kan ik in ieder geval melden dat ik weer een opdracht dichter bij het magische getal 101 ben!
Ik ga als een trein met jullie bijpraten (:
Nu straal ik nog steeds wel een beetje van trots, maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik in opdracht 85 echt wel veel moeite, zenuwen en pijn heb gestoken: Haal je autotheorie in één keer. Ik geef toe, misschien stond die opdracht pas op de lijst nadat ik hem daadwerkelijk had gehaald, maar geloof me: die opdracht die ik vervangen heb, kon ik anders niet met tevredenheid afsluiten (schrijf een boek). Ik kon t natuurlijk wel afraffelen, maar dan zou ik dus niet tevreden zijn. Vandaar deze vervangende opdracht... Ik ben nu dus heeeeel tevreden met deze opdracht en ik hoop stiekem dat jullie ook een beetje trots op me zijn... of het me in ieder geval vergeven... of het me in ieder geval vergeven dat ik jullie pas zo laat inlicht.... [A]
Volgende opdracht: fiets naar de Starbucks. Sinds kort heeft het gat De Meern een Starbucks, eentje naast de snelweg, maar het is er in ieder geval een. Op een mooie zondag zaten we in de auto, en voor de zoveelste keer werd me ingewreven dat ik wéér voorbij ging aan de Starbucks en dus niet binnen zat (voor degene die het niet doorhebben: ik hou van koffie drinken uit zo'n Amerikaans, kartonnen bekertje :D) en toen werd er besloten: volgende week gaan we met zijn allen ernaartoe fietsen. En dus deden we dat. Jammer dat het die zondag vroor, sneeuwde en dus koud was... Maar dat maakte die warme koffie natuurlijk extra lekker! En ook die skinny blueberrymuffin erbij was ook wel heeel lekker... stiekem...
En dan tenslotte de week in Rome met school, van 6 april tot en met 12 april. Wat een week! Super veel leuke dingen gedaan, gezien en ervaren. Eén van die dingen is merken in hoe een toffe klas je zit: Na de lading in Rome besloot mijn tas niet meer uit het vliegtuig te komen. Of hij had besloten er nooit in te gaan, dat kan natuurlijk ook... Anyway, het komt erop neer dat ik mijn tas dus niet had toen we het vliegveld verlieten. Natuurlijk hadden we aangifte gedaan van verloren bagage, maar kennelijk waren ze de gegevens ervan kwijt geraakt, of iets dergelijks, ik moest namelijk per dag nog hun gegevens aanvullen, terwijl ik die toch echt al had achtergelaten... Elke dag is er wel naar hen gebeld, naar de reisorganisatie en weet ik het wel niet. Ondertussen had ik een goed excuus om te winkelen in Rome en kreeg ik een warm hard door alle aanbiedingen van klasgenoten die me werden gedaan; van een comfitrui tot een tandenborstel, ik mocht alles lenen wat ik wilde! Er weinig van gebruik hebben gemaakt, was ik ze wel zeer dankbaar. Ik heb hier ook maar een opdracht gedaan, omdat ik een week zonder bagage doen vind ik toch echt wel een bucketlist puntje - ondanks al mijn ervaringen met scouting had ik dit nog niet meegemaakt. Ik vond dat ik het dus wel verdiende dit als opdracht af te strepen. Wat wel echt een opdracht was van mijn oorspronkelijke lijst, heb ik ook voltooid in Rome. Eigenlijk is dit best wel een badass opdracht... maar ja, jullie weten hoe badass ik ben, toch? [A]. De opdracht luidde dat ik zwart moest rijden. En nadat we naar Ostia waren gegaan per trein (stel je er niet te veel van voor in Italië), was ik t kaartje kwijt van een weekabonnement voor trein, bus en metro. Eigenlijk moest ik dus elke rit een ritkaartje kopen, maar omdat daar te tijd vaak er niet voor was ik ook geen zin had om telkens een kaartje te komen, komt het uit op.... zwart rijden! Ik heb dus weel een opdracht kunnen afstrepen. Ik zal wel eerlijk toegeven dat het spannend was als je door die poortjes moest waar bewakers in een hokje toezichthouden op de instromende passagiers. Gelukkig ben je met een hele groep en val je niet zo op. Was dus wel een leuke adrenalinekick. Damn... dat ik hier al een adrenalinekick van krijg xD Misschien toch niet zo badass...
And last but not least: Een opdracht die ik eigenlijk pas aan het eind van het schooljaar mag afkruisen, maar ik nu al voltooid heb: Teken op al je boeken iets persoonlijks. Voor zover ik op boeken (kaftpapier) mocht tekenen, heb ik dat gedaan, en bij vakken waar ik geen boeken voor had (bijv. Engels en filosofie) heb ik mijn creativiteit maar laten botvieren op de schriften. Denk nu niet dat er hele Van Gogh's van zijn gekomen, maar eerder aan die tekeningen die je ook wel eens op tafels ziet: die heb ik voornamelijk proberen over te tekenen. Af en toe kom je een schildpadje tegen van mijn eigen creatie en vaak in allerlei thema's, groottes en leeftijden... Ik zal jullie foto's besparen, maar misschien kom je er wel eens een keertje eentje tegen...

Anyway, ik heb jullie nu ein-de-lijk bijgepraat! Ik heb nu dus 88 voltooid, 3 kunnen pas op het allerlaatst afgestreept worden, eentje ga ik van het weekend (hopelijk) voltooien, een ander ook in deze vakantie (nog 2 uur en 6 minuten!!) en de overige 9 zullen ook snel volgen: 21 mei zitten er 1001 dagen op! Spannend en voor de meesten van ons ongelooflijk: een van ons is bijvoorbeeld nog maar bij opdracht 51.... We zullen het er het beste van hopen!


Xx
my

 

Admin · 41 views · Leave a comment
Categories: First category
Dagje uit
29 Dec 2012 
WE ZIJN ER NOG! :D
Gister was het nou niet bepaald wintersweers, eerder herfstachtig, maar tóch was het er: De winter efteling. Met mijn moeder daar naar toe geweest, omdat zij nog graag een keer naar de efteling wilde, en ik wilde kunnen zeggen dat ik bewust (lees: met herinnering) in de Efteling was geweest. Medemogelijk gemaakt door Airmiles, stonden wij op 28 december om 8 uur op, om 9 uur braaf te vertrekken omdat het park om 10 uur open ging. Of wacht, het ging pas op 11 uur open... hadden we net zo goed een half uur langer in ons bed kunnen blijven liggen ): Achja, we hebben een hardstikke leuke dag gehad! Eerst sprookjesbos, vogelrock en Vila Volta, gevolgd door Droomvlucht, Panda Droom en Fatamorgana. Allemaal gehad, en allemaal samen gedaan, except from de vogelrock, mijn moeder had daar geen trek ik :") Ik had ook de Joris en de Draak willen proberen, maar t regende, dus dat was geen strak plan om ook nog eens in je eentje te gaan... Maakte ook niet zo veel uit: om kwart over 6 waren we 'klaar', gingen we een hapje eten in de Octopus en om 7 uur alweer naar huis. Een volle dag, met maar 6 attracties! :") Waar gaat dit heen, zul je je al afvragen. Wel, beste lezer, dat zal ik u eens haarfijn uitleggen. Ik had een opdracht gekregen: ga 3 keer naar een (verschillend) pretpark. Het begon al in 2011 met Walibi en Tivoli en is nu dan ein-de-lijk afgesloten met de (Winter) Efteling. Tivoli ligt, voor degene die het niet weten (onderandere ik voordat ik er binnen ging) in het centrum van Kopenhage. Je zult je nog verbazen hoe groot dat pretpark is, ondanks dat het binnen in een hoofdstad ligt! Het was extra leuk, omdat het tijdens de World Jamboree was, dus overal kwam je mensen uit andere landen tegen van je eigen leeftijd met allemaal zo'n achterlijke das om :") Kortom, het was reuze gezellig! O trouwens, in Walibi wel een mijlpaal gezet: Ik, Hanneke, de achtbanenvrezer, is in de Goliath geweest! Trotts! Ik zal dan maar niet vertellen dat ik daarna in een kinderversie van de Space Shot ging en erna moest spugen.... =.='
Anyway, opdracht 82 voltooid! Morgen weer één en ergens in deze vakantie hopelijk nog twee! Blijf me lezen!

Xx
my
Admin · 75 views · Leave a comment
Categories: First category
Lieve sinterklaas
09 Dec 2012 
Een hele dag in rijm praten,
Pfoe, dat valt niet mee
Maar dat mocht voor deze opdracht niet baten
Nu heb ik geen 21 opdrachten, o nee
maar gelukkig nog maar 20
en dat maakt me heel goed willig.
Op de verjaardag van sinterklaas
vond ik het zeer gepast om deze opdracht te voltooien
Diezelfde dag nog, was ik de opdracht de baas
en kon ik hem van mijn lijst rooien
Ik was wel vaak stil en diep aan het denken
om mijn omgeving een rijmpje te schenken
Ze moesten lachen en moedigden me aan
en mede dankzij hen, heb ik deze opdracht gedaan!
Nu snel weer een paar erbij
wacht de einddatum komt al gauw dichtbij!
21 mei is het voorbij
Dan zijn we met zijn 6-en weer vogelvrij

Xx
my
Admin · 61 views · Leave a comment
Categories: First category

1, 2, 3, 4  Next page

Calendarxxx

September 2014
SunMonTueWedThuFriSat
 << < > >>
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Announce

Who's Online?

Member: 0
Visitor: 1

rss Syndication